Evia, een eiland wat niemand kent! Dat zijn de bespiegelingen die ik las in de lounge van een hotel in Karistos.

Deze plaats ligt in het uiterste zuiden van het eiland Evia, in een gebied omzoomd door baaien en beschut door de huisberg Mount Ochi 1398m.

Bij het samenstellen van onze tochten in het voorjaar wilde ik terug naar het eiland Evia.

Waarom naar een eiland wat nog steeds niet overlopen is door toeristen en waar maar weinig reisgidsen je op attenderen?

In 2009 zijn wij er voor het eerst geweest en aangeland in het plaatsje Eretria.

Gelijk hebben we het gevoel: Hier is het leuk!  En om eens flink te gaan stappen in de omliggende bergen lijkt ons ook wel wat.

Prachtige natuur en rust, dat is wat op ons wacht.

Nu, in het voorjaar, zijn we terug en gaan we proberen de top van de Mount Ochi (1398 meter) te beklimmen.

 

 

 

Dat gaat nog een hele klus worden. Op de site van hotel Karystion las ik dat je voor de top ongeveer 10 uur nodig hebt heen en terug.

We zijn in Nederland al wel redelijk ingelopen maar dat zijn tot nog toe wandelingen van tussen de 3 en 5 uur.

We hebben een week om de klus hier te klaren en de eerste dagen zullen we gebruiken om goed in te lopen om dan aan het eind van de week de top poging te doen.

1398 meter lijkt niet zo hoog maar je begint op zeeniveau en voor 300 meter stijgen heb je ongeveer een uur nodig.

Zondagmorgen staat dag één op het program. Via Street map heb ik een kaartje in mijn Garmin gsm geladen, dus verdwalen, moet niet mogelijk zijn.

We nemen de route naar het bergdorp Mili. Het is een klein uur lopen en vandaar uit naar een ruïne van een kasteel uit Venetiaanse tijd.

Zover komt het helaas niet. Net als we het dorp binnen komen worden we overvallen door zeer zwaar onweer dat zijn weerga niet kent.

Gelukkig zijn we in de buurt van een Taveerne waar we binnen kunnen schuilen.

 

 

 

Binnen de kortste keren veranderen de wegen in complete rivieren en modderstromen.

We denken dat het met een kwartiertje wel minder zal worden maar dat hebben mis.

Het kwartier wordt een half uur, een uur en uiteindelijk na anderhalf uur besluiten we terug te gaan naar Karistos. Compleet verzopen komen we aan in het hotel waar een warme douche op ons wacht.

Na opgefrist te zijn en met droge kleren aan zien we de zon al weer schijnen en kan het terras op het balkon weer worden geopend.

Morgen wagen we poging twee om Castelo Rosso te bereiken.

Tijdens het versturen van de dagelijkse update naar Nederland worden we aangesproken door een paar Griekse mannen die net hebben ingecheckt in het hotel. Ze hebben erg veel apparatuur bij zich; camera’s en geluidsspullen, vast een cameraploeg van de televisie zeg ik tegen Renée.

Een van de mannen vraagt of het gemakkelijk is om verbinding te maken met internet en of er een code nodig is om in te loggen.

Er ontstaat een gezellig gesprek en de man is erg geïnteresseerd in wat wij op het eiland Evia komen doen.

Hiken zeg ik en kijken of we de top Mount Ochi kunnen beklimmen.

 

Op de tweede dag zijn we al weer vroeg uit de veren, de zon schijnt en het lijkt een mooie dag te worden.

Net als we het hotel willen verlaten staat de cameracrew buiten het hotel en worden we aangesproken.

Of we mee willen werken aan een documentaire over Evia die gaat over de windmolens die in grote getalen op en rond de bergen van Karistos zijn geplaatst.

We zeggen onze medewerking toe en er wordt een afspraak gemaakt voor laat in de middag als we terug zijn van onze trip of morgenochtend vroeg.

We gaan op weg voor dag twee en nemen een andere route de bergen in via Kalivia naar het Castelo Rosso, Mili en weer terug.

Een mooie tocht van ongeveer een uur of vijf. We zien wat het weer gisteren heeft aangericht aan modder en puin dat de wegen nu bedekt.

Na twee en een half uur bereiken we de ruïne van het kasteel na ons eerst te hebben ontdaan van een kudde schapen.

Maar wat blijkt: het hek van de toegangspoort is op slot. Maar met een beetje klim en klauterwerk kunnen we via een pad omhoog naar het volgen hek en ja hoor, ook op slot!

We kijken wat rond of er nog andere mogelijkheden zijn maar helaas zien we die niet.

Dan maar terug via Mili naar Karistos.

Op de terugweg komen we nog een paar wandelaars tegen die op weg zijn naar boven en na wat informatie dat het hek op slot zit gaan zij door en wij richting het dal.

Even later horen we geroep van boven en staat een van de wandelaars boven op het dak van het Kasteel, zij zijn dus wel binnen.

Later horen we bij de receptie van het hotel dat aan de achterkant van het hek een schuif zit die open kan, jammer een misser.

Een fijne wandeldag was het zeker en een goed etentje bij ons favoriete restaurant maakt deze dag compleet.

Bij de dagelijkse update komen we de camera ploeg weer tegen en maken we een afspraak voor morgen half negen voor de opname. We zijn erg benieuwd. Worden we echte tv sterren?!:)

We maken er veel lol over; we zien het morgen wel.

 

 

Klokslag halfnegen zit de crew al op ons te wachten. We worden hartelijk ontvangen en moeten eerst een kop koffie drinken. Die wordt besteld maar er gaat iets mis met de organisatie in de bar want de koffie moet nu nog steeds komen.

Geen ramp, inmiddels worden we bijgepraat over het doel van de documentaire die ze willen maken.

Het blijkt dat er van alles “goed mis” is met de windmolens die de stroomvoorziening regelen voor het eiland.

Het heeft te maken met zeer slecht onderhoud van de windmolens. Ik krijg een aantal foto’s te zien en schrik van de zeer slechte staat van de windmolens. Veel roest en afgevallen rotorbladen en compleet omgewoelde berghellingen.

Ze willen nog duizend van deze windmolens gaan plaatsen en daar is de bevolking van Evia fel op tegen.

Corruptie schijnt hier ook iets mee te maken te hebben. Volgens de crew is een van de heren de grote baas van het TV station waarvoor de crew werkte. Zij zijn allemaal en met hen nog honderden tegelijk ontslagen.

Het tweede is dat de stroom niet allemaal voor het eiland is maar met een kabel wordt geleverd aan Attica de provincie waar ook Athene in ligt.

En daar komt ook nog bij dat de grote man van het TV station ook een hele grote vinger in de pap heeft bij de aanleg en plaatsen van deze windmolens.

En dit ruikt op zijn minst naar belangen verstrengeling en dit komt de eiland bewoners niet ten goede.

Wij zijn niet tegen deze schone energie maar dan moet het ten goede komen aan de mensen op het eiland en de natuur moet uiteraard zoveel mogelijk worden gespaard.

En niet met de botte bijl complete heuvels rond de dorpen en steden vernietigen en het onderhoud op zijn beloop laten!

Daarom hebben wij mee gewerkt aan deze documentaire om de eiland bewoners een hart onder de riem te steken.

Na anderhalf uur opnames maken (we voelden ons echt een paar filmsterren) gaan we door met onze wandelingen over het eiland.

 

 

Vandaag staat een min of meer vlakke tocht op het program van ongeveer 17 km.

We lopen de stad uit en komen terecht op een stuk strand en daarna op een geasfalteerde weg die is aangelegd voor een groot project aan het einde van deze arm langs de baai.

Het weer is heerlijk de weg is niet echt inspirerend maar de natuur is overweldigend mooi

Na anderhalf uur zien we een grote kudde schapen het vreemde is dat wij geen herder zien maar wel de hond die de kudde begeleid.

Even verderop zien we een rode vlag uit een blauwe pick-up truck heftig zwaaien dat bleek de herder te zijn die tegenwoordig niet meer met de kudde mee loopt maar heerlijk comfortabel van uit deze pick-up de kudde aanstuurt door te zwaaien en fluiten.

 

 

 

Na ongeveer twee uur rijd ons een auto voorbij die een stukje verderop een pad naar links ingaat en de heuvel op rijd, hij heeft een aantal vaten met water bij zich we zien dat de auto half weg de heuvel stopt en het water overhevelt in een grote tank die naast een soort van schuurtje staat.

De auto komt weer naar beneden en gaat weer richting Karistos.

Nieuwsgierig zoals wij zijn gaan we even bij het huisje op de heuvel kijken.

En het blijkt een soort van begraafplaats te zijn, de graven bestaan uit leistenen platen die op een speciale manier zijn geplaatst en het kapelletje is niet meer dan een uit betonblokken opgetrokken schuurtje (zie de video)

Een beetje luguber en vreemd doet het allemaal wel aan en we verlaten deze wel hele stille plaats dan ook maar weer snel.

Verderop komen een groot bord tegen met een soort van plattegrond er op wat lijkt op een ontwerp van een architect die hier een plan voor een villa wijk wil ontwikkelen.

Wij tellen en het hele plan slechts drie afgebouwde huizen waarvan een bewoond.

De crises is hier heel duidelijk waarneembaar zo te zien is er de laatste jaren geen enkele activiteit op bouw gebied meer geweest.

Volgens de Garmin gps zijn we nu negen kilometer van Karistos en besluiten maar eens een kleine pauze in te lassen en een snelle Jelle naar binnen te werken.

Stoelen staan hier niet dus doen maar even op de stoeprand gaan zitten.

Boven ons op de heuvel staat een schitterende villa die bewoond lijkt we zien wat geschuifel op het balkon en er wordt een verrekijker tevoorschijn gehaald om ons te observeren bij het eten van onze lunch.

 

 

 

 

De beloofde Kantina aangegeven op het bord onderweg blijkt hermetisch gesloten, we hadden het ons heel wat anders voorgesteld heerlijk op een terras met uitzicht over zee met een glas rode wijn en een goede Griekse salade Jammer .

De lege wegen en de kavels om te bouwen maken op ons en desolate indruk en we besluiten dan ook maar weer de acht kilometer richting Karistos weer terug te lopen.

Half in de middag zijn we terug in ons hotel lekker opgefrist gaan we naar buiten.

Het is schitterend weer om lekker bij de haven op een bankje de wereld gade te slaan.

Morgen een rustdag geen wandelen maar toeren met de huurauto.

We gaan op zoek naar een boot terug voor aanstaande zaterdag naar het vaste land er zijn een aantal opties via Marmari en Stira of helemaal terug naar Eretria dat is de kortste overtocht maar is zeker twee en een halfuur rijden.

Stira is maar 35 kilometer en dat is met een half uur goed te doen we melden ons bij het loket voor de tijden van afvaarten en de prijzen het blijkt dat wij iedere anderhalf uur weg kunnen en reserveren is niet nodig de tijd van de overtocht is ongeveer 50 minuten.

Op de weg terug gaan we nog wat dorpjes bekijken in de heuvels rond Karistos.

Op een gegeven moment zijn we de weg kwijt en infomeren bij een man die op een kruispunt staat te wachten hij wijst ons naar links dat doen we ook braaf maar na een kilometer of zes wordt de weg zo slecht en ook onze benzine voorraad is niet meer zo groot dat we besluiten om te keren.

Op het zelfde kruispunt staat nog steeds de zelfde man en hij vraagt of hij mee kan liften.

Iedereen neemt iedereen mee is het motto hier op Evia dus wij ook deze arme sloeber.

Wat we niet wisten is dat de man zich de laatste weken zich niet heeft gewassen en dat het alcohol gebruik al aanzienlijk was geweest.

In de auto werden dan ook spontaan de ramen wijd open gezet om de lucht toch nog een beetje draaglijk te houden.

Bij iedere hobbel of gat in het wegdek tikte de man mij op de schouder dat ik het voor al rustig aan moest doen, we hadden de indruk dat hij een beetje angstig was als passagier.

Na zes kilometer op een kruispunt bij een café wilden de man graag weer uitstappen en wenste hij ons nog een goede reis en wij hebben onze goede daad weer gedaan.

 

 

 

 

Terug in het hotel gaan we ons opmaken en uitrusten voor de top poging van morgen naar de Mount Ochi goed eten en vroeg onder de wol is het devies!

Vroeg uit de veren en met een goed ontbijt gaan we omstreeks acht uur op pad het weer ziet er schitterend uit met een strak blauwe lucht we nemen de auto een stukje mee richting Mili om vooral tijd genoeg te hebben voor de beklimming er wordt gezegd dat er ongeveer tien uur voor nodig is heen en terug.

Een parkeer plekje was snel gevonden en we gaan op pad er zouden ergens markeringen staan die het pad naar de top aangeven.

Het eerste stuk is al behoorlijk steil en we komen nu bij de laatste huizen van Mili en hebben nog geen enkele aanwijzing gevonden de gps geeft aan dat er wel een pad moet zijn.

We besluiten het aan een herder te vragen die bij zijn schapen in de stal bezig was.

Buiten de stad Karistos spreekt ook niemand meer een woord Engels meer en wij geen Grieks dus met handen en voeten en veel gebaren wordt ons de richting van de top aangeduid.

We lopen driehonderd meter een pad op maar gelijk is mijn gevoel niet goed, we hebben nog geen markering gevonden dus terug na honderd meter weer een pad links en dat dit maar even proberen we stijgen in ieder geval.

Helaas na zeshonderd meter lopen we andermaal dood en blijft er niet anders over dan stijl naar beneden het pad onder ons op te zoeken.

Voorzichtig laveren tussen de struiken door en komen uiteindelijk op weer iets dat op een pad lijkt en gaan verder.

De gsm geeft wel een weg of pad aan dus blijven we met een gemengd gevoel doorlopen.

Na een half uur zien we in de verte iets wat op een weg lijkt op het kruispunt met ons pad vinden we een lintje in een boom en denken dat dit de markering is en gaan nu rechts een stuk de weg volgen.

Bij de volgende haarspeld bocht vinden weer een lintje aan een struik en denken dat dit ook misschien wel een aanduiding is maar de gsm geeft het niet aan.

Dus volgen we de weg of pad er is geen goede aanduiding voor te geven de zware regens van de laatste tijd hebben door de modderstromen en keien de weg omgetoverd tot een zeer slecht wasbord en praktisch onbegaanbaar.

Na nog een halfuur zeg ik tegen Renée we gaan terug mijn gevoel zeg dat we totaal verkeerd zitten.

Dan horen we een auto omhoog komen en wenken of hij wil stoppen even infomeren of we op de goede weg zijn.

We leggen uit dat we op zoek zijn naar de top van de Mount Ochi.

Heel vriendelijk legt de man uit dat het wel kan en of we een stukje willen mee liften.

We hebben al veel tijd verloren en gaan in op het aanbod en hijsen ons in de Nissan almera.

Het is een ouder echtpaar met moeders aan het stuur en vader op de bijrijdersplaats en samen met aanwijzingen om de gaten en kuilen vermijden gaan we richting top.

Na een kilometer of zes stoppen we even bij een waterbron om wat te drinken en vragen ongerust hoe ver het nog is.

Er wordt overlegd en de man zegt dat het nog een paar honderd meter is en dat we dan op het pad naar de top zijn.

 

 

 

We worden inderdaad na een paar honderd meter uit de wagen gezet en met wat aanwijzingen welk pad we moeten volgen om op top te komen.

Maar nog steeds is mijn gevoel niet goed de gps geeft aan dat we op 999m hoogte zijn dus is er nog vierhonderd meter te klimmen en we zien voor ons een enorme steile rots van zeker 300m hoog.

Deze is zonder alpine materiaal zeker niet te doen en gevaarlijk en wat nu!

We lopen een stuk richting de rots over een pad met de hoop dat er nog ergens een geitenpaadje is om op deze manier om de rots heen te komen.

En op deze manier de top alsnog te bereiken maar na een minuut of tien loop ook dit pad dood.

De moet zakt heel diep in onze schoenen we zijn aangewezen op de weg op terug.

17 kilometer naar Karistos geeft de gps aan al uren in touw en geen meter opgeschoten wel duizend meter hoger.

Wat nu we zijn door de lieve mensen met de auto aan de achterkant van de Mount Ochi gedropt, we dachten dat zij de weg wel op hun duimpje kenden dat bleek ijdele hoop.

Even een snelle Jelle en een mueslireep een bidon water moet verzamelen vijf minuten balen en op pad.

Op de terugweg verzinnen we allerlei mogelijkheden waar het fout is gegaan.

We zien nog enkele paden van bovenaf die het zouden kunnen zijn en filosoferen als we zus of zo hadden gedaan was het wel gelukt misschien.

Na een uur of drie komt het dorp weer inzicht inmiddels hebben ons al een aantal auto’s gepasseerd waarvan er een stopte en vraagt willen jullie mee rijden naar Karistos?

Maar beleeft wijzen wij het af en zeggen dat we te voet verder gaan.

De mensen uit het dorp gaan een keer in de zoveel tijd naar boven om kruiden te verzamelen voor de typische Griekse gerechten.

Een van de vrouwen laat ze ons ruiken en krijgen uitleg wat voor wat is.

In het bergdorp Mili waar de auto staat kijken we nogmaals waar de fout kan hebben gezeten maar vinden het niet.

 

 

 

Verder niet getreurd het was toch een topdag zonder TOP.

Lekker onder de douche schone kleren aan en op naar een bankje bij de haven met een goed glas wijn.

Later horen we bij de receptie van het hotel dat we maar 50 meter meer naar rechts hadden moeten gaan maar dat de schaapsherder ons op het verkeerde been heeft gezet.

Bewust of onbewust wij denken dat het aan onze vaardigheid van de Griekse taal ligt.

Een goede motivatie om nog eens terug te komen.

Vanavond nog maar eens helemaal los in ons favoriete restaurant op de menu kaart staat inktvis en stoofvlees met friet en een heerlijke tomaten salade.

Om een uur of tie slenteren we terug naar het hotel en zien de Mount Ochi in een prachtige rode gloed van avondlicht die had ons mooi te pakken vandaag welterusten.

 

De laatste dag alweer op het eiland, we zijn van plan om nogmaals Mili te gaan en vandaar uit een paar kapelletje te bezoeken de auto gaat mee en wordt weer gestald en nemen het pad naar de eerste kapel deze blijkt nog dicht dan maar naar de tweede we lopen een stukje verder en komen bij een huis dat aan het pad ligt maar er is een grote plank over de weg gezet en volgens de boze eigenaar niet de bedoeling om deze te passeren.

We vragen vriendelijk of we zo bij de kapel kunnen komen maar hij reageerde nog bozer dat dat niet kan en komt grommend naar het hek.

Omdraaien maar weer dat zijn we zo langzamerhand gewend op de Mount Ochi.

Terug bij de auto besluiten we om de oost kant van het eiland te bezoeken per auto.

Het is een schitterende weg met prachtige uitzichten en veel haarspeldbochten.

Het eiland is niet zo breed 25 kilometer schatten we aan de oost kant kun je nauwelijks bij het water komen de kliffen zij heel steil maar de natuur is werkelijk schitterend.

 

 

 

Op de terugweg besluiten we nog een van de berg dorpen te bezoeken en te kijken of we er ook de lunch kunnen gebruiken en dat lukt.

Binnen korstte keren staat voor ons de tafel gedekt met allerlei speciale Griekse gerechten.

Een heerlijke lunch en daarna gaat het richting hotel waar de koffers wachten om weer gevuld te worden morgen is het vertrek dag.

 

Om 8uur na het ontbijt laden we de auto in en nemen hartelijk afscheid van het personeel van het hotel.

Woensdag heeft Renée een time table van de vertrek tijden van de boot mee genomen en we kiezen voor de afvaart van 10.45 uur lijkt ons een mooie tijd.

Het is ongeveer een half uur rijden van Karistos naar Stira dus hebben tijd genoeg.

Om negen uur zijn we al in de haven Renée meldt zich bij het loket voor de kaartjes en wat schets onze verbazing om 09.15 is er ook een afvaart dit staat op een bord geschreven naast het loket dus anderhalf uur eerder aan de overkant.

Dat is wel lekker nu hebben we zeker alle tijd om via Marathon, Nea Makri en Schinias nog eens de roeibaan en de andere opstallen die zijn gebouwd voor de Olympische spelen in 2004 nog eens te bezoeken.

Keurig op tijd vertrekt de boot en we zijn 50 minuten later aan op Aticca.

We rijden richting Marathon en vandaar naar het roeicentrum in Schinias het is onzettend deprimerend om te zien hoe alles in zo’n korte tijd in verval is geraakt.

Ik heb hier met de Olympische spelen 3 weken gewerkt en gewoond.

De roeibaan is overwoekerd met onkruid en de tribunes staan er verroest bij het hotel waar ik in 2004 woonde is gesloten in de tijd van de spelen moest hier voor een kamer 400 euro worden afgetikt voor een nachtje slapen.

 

 

 

Als je met de mensen praat over de Olympische spelen trekken ze een vies gezicht, een groot deel van de schulden berg van Griekenland is terug te voeren op die spelen.

De bevolking zegt nog jaren te moeten bloeden voor het mis management wat toen die tijd speelde.

In Nea Makri drinken een lekker kopje koffie en vinden nog een setje bestek wat erg handig lijkt voor de vakantie deze zomer.

Om een uur of twaalf gaan we richting Glyfada waar ons hotel is voor de komende twee nachten.

Na ons geïnstalleerd te hebben gaan we even rond kijken in de buurt het strand is vlakbij en daar zijn een aantal clubs waar restaurants zijn om vanavond lekker te eten.

Bij de eerste en de beste worden we ontvangen door een gastheer en dame en vragen of we even mogen rond kijken en dat mag.

Maar op het terras zien we gelijk dat het deze niet gaat worden extreem grote lounge banken en exclusieve tafels en stoelen hollende obers zeer strak in het pak.

We durven niet te gaan zitten bang dat onze creditcard gelijk leeg geplukt wordt.

Iets te decadent voor dit tweetal op bergschoenen.

De twee volgende clubs zijn nog gesloten op dit tijdstip van het jaar en we lopen door naar het centrum van Glyfada waar het wemelt van de restaurants en koffie tentjes.

Drinken een lekkere café frapé bij Everest en verkennen de buurt die veel weg heeft van de PC hoofdstraat.

Alles wat naam en faam heeft is in deze buurt gevestigd we kunnen nu ook goed een link leggen met de Beach clubs.

Maar er zitten ook betaalbare etablissementen tussen en we vinden vanavond best wat.

Terug naar het hotel moet in loopas er breekt een onweer los en om niet helemaal verzopen aan te komen leggen wij er een speedmarsje in.

Ik werk de foto’s bij en sturen het een en ander aan het thuisfront.

Om een uur of acht lopen we terug het is weer lekker droog en eten in een souflaki restaurant een heerlijke maaltijd.

 

 

 

Morgen zondag nog heerlijk een dag naar het centrum van Athene.

Het weer is andermaal schitterend we nemen de tram naar hartje Athene lopen om de Acropolis en door de Plakka we genieten in volle teugen van deze stad, met een bezoek aan het parlement  gebouw en het zien van het aflossen van de wacht gaan we terug naar het hotel om uitblazen.

De laatste dag breekt aan we genieten van een voortreffelijk ontbijt in hotel London.

En gaan daarna onze ogen nog maar eens verwennen met kijken in de dure etalages van de wijk Glyfada drinken koffie bij Starbucks (lekker decadent) en vertrekken dan richting vliegveld.

De huurauto wordt ingeleverd en kan het lange wachten beginnen vanavond om halfnegen vliegen we richting Amsterdam schiphol waar we om tien over elf landen.

Resume het waren fantastische dagen met alles er op en er aan en een ding is zeker de Mount Ochi is nog niet van ons af!! 

 

                                                  

                                    

Thomas Outdoor & Recreatie
info@thomasschoots-web.nl